Łabędź z Dunstable (ang. Dunstable Swan Jewel) – gotycki klejnot w formie stylizowanego łabędzia wykonany ze złota i emalii, datowany na około 1400 rok, odkryty w 1965 roku na terenie dawnego opactwa dominikanów w Dunstable (Bedfordshire, Wielka Brytania), prezentowany w zbiorach British Museum w Londynie. Cenny przykład angielskiej sztuki dworskiej doby późnego średniowiecza.
Klejnot ten składa się ze stylizowanego ptaka, przypominającego łabędzia niemego, wykonanego z lanego złota oraz nieprzezroczystej emalii w technice ronde bosse, która pokrywa większość dzieła. Emalia ta utrzymana jest przede wszystkim w tonacjach białych, w dużo mniejszym stopniu użyto tonacji różowych (dziób) i czarnych (oczy). Na szyi ma dwunastodzielną złotą koronę, z motywem stylizowanej lilii heraldycznej, który tworzy dekorację większych sześciu zwieńczeń. Do korony, od strony przedniej przylega wypustka z otworem do złotego łańcucha, składającego się z 24 ogniw oraz nieco większej obręczy.