Łabędź z Dunstable stanowi jeden z rzadkich przykładów średniowiecznego rzemiosła artystycznego, w których można odczytać recepcje legendarnych opowieści. Jest również rzadkim przykładem plastycznego wariantu figury heraldycznej, najprawdopodobniej stanowiącej część reprezentacyjnego kostiumu wysoko nobilitowanej osoby.
Nie jest wiadomo, kto był posiadaczem tego klejnotu. W historiografii artystycznej znalazło się kilka wersji. Wskazuje się zarówno na przedstawicieli możnych rodów, jak również monarchów. Spośród rodów wymieniani są Bohunowie oraz Lancasterowie. Na herbie pierwszego z wymienionych figurował łabędź. W 1380 roku Maria Bohun poślubiła Henryka z Lancasterów. Zdarzenie to miało czas w dobie panowania króla Ryszarda II, jednego z najpotężniejszych reprezentantów dynastii Plantagenetów, krzewiciela sztuki i kultury dworskiej. Artystycznym świadectwem jego wkładu w sztukę jest tzw. Dyptyk Wiltona, który stanowi kontekst dla Łabędzia z Dunstable. Dyptyk ten ukazuje klęczącego króla Ryszarda (w asyście świętych patronów Anglii) przed Matką Boską z Dzieciątkiem w otoczeniu aniołów. Na wytwornych kostiumach monarchy oraz aniołów widoczne są brosze, aczkolwiek tu figurą heraldyczną nie jest łabędź, lecz jeleń, który jako autonomiczna figura heraldyczna zdobi rewers lewego skrzydła dyptyku.