Leon Kamieński (ur. 19 lipca 1903 w Zabłudowie, zm. 7 maja 1973 w Gdańsku) – polski inżynier, wykładowca Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie i Politechniki Gdańskiej, specjalista z chemii cukrów i glikozydów, żołnierz I wojny światowej i II wojny światowej, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 r.

Działalność naukowa i zawodowa Przerwał naukę w gimnazjum, aby wziąć udział w wojnie polsko-bolszewickiej (1920). W 1923 ukończył gimnazjum humanistyczne w Bydgoszczy. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, od 1923 na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W 1928 absolwent Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie – mgr filozofii w zakresie chemii. W latach 1926–1930 i 1933–1939 był wykładowcą Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, będąc w 1936-1939 kierownikiem Zakładu Chemii Organicznej.

W latach 1929–1930 służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, awansowany na podporucznika artylerii.

W latach 1931–1933 był stypendystą Funduszu Kultury Narodowej w Zurychu w Laboratorium Paula Karrera – laureata Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1937. W 1933 uzyskał doktorat z chemii na Uniwersytecie w Zurychu, nostryfikacja na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie w 1934.