Szymon Kocur (ur. 17 lutego 1894 w Wietrznie, zm. 19 października 1980 w Rzeszowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.
thumb|Grobowiec rodzinny Szymona Kocura Życiorys Urodził się 17 lutego 1894 w Wietrznie, pow. krośnieński, w rodzinie Józefa i Zofii z Dziadowiczów. Ukończył szkołę powszechną w Wietrznie i gimnazjum w Jaśle, w którym w 1914 zdał egzamin maturalny. W latach 1912–1914 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich.
Od 15 września 1914 służył w cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty Nr 45. 4 sierpnia 1915 został ranny na froncie włoskim. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 4 listopada 1918 dostał się do włoskiej niewoli, w której spędził półtora miesiąca.
Od 24 grudnia 1918 w Armii Polskiej we Włoszech, a następnie w Armii Polskiej we Francji, z którą w maju 1919 wrócił do Polski. Od lipca 1919 był dowódcą II batalionu 49 pułku piechoty Strzelców Kresowych (w dniach 20–25 sierpnia 1920 roku przejściowo pełnił funkcję dowódcy tego pułku). 14 października 1920 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej Armii gen.