Niemniej jednak nikobarczyk plamisty znacznie różnił się od nikobarczyka zwyczajnego.
Ekologia Ze względu na zagadkowość C. maculata niewiele wiadomo na temat jego ekologii. Zważywszy na kolorystykę upierzenia można wysnuć przypuszczenie, że gatunek zasiedlał subtropikalne, tropikalne lasy lub wilgotne niziny. W odróżnieniu od spokrewnionych gatunków nikobarczyk plamisty był raczej nadrzewny niż naziemny. Podobnie jak pokrewne gatunki, prawdopodobnie był osiadły.
Status Pochodzenie okazu i okoliczności wymarcia są niejasne. Jedna z hipotez naukowych, zwracając uwagę na niewielkie skrzydła tego ptaka, mówi, że gatunek musiał żyć na wyspie bez znaczących drapieżników. Ornitolog David Gibbs wysnuł przypuszczenie, według którego nikobarczyk plamisty został odłowiony na którejś z wysp Pacyfiku; z 1928 pochodzi opowieść mieszkańców Tahiti o tajemniczym zielono-białym, plamkowanym ptaku, nazwanym titi, który mógł być tym (lub podobnym) gatunkiem. Jednakże paleontolog David Steadman dodał, że nazwa titi jest używana dla kilku gatunków z Polinezji Francuskiej, w tym burzykowatych. W 1851 młodociany okaz znalazł się w posiadaniu Edwarda Smitha-Stanleya, 13. hrabiego Derby w Knowsley Hall, którego kolekcja obecnie stanowi część World Museum Liverpool.