był przydzielony do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W trakcie kursów tej szkoły wojskowej był oficerem, a następnie dowódcą I baterii szkolnej podczas III Kursu (1928-1929) oraz dowódcą 8 baterii artylerii polowej podczas V Kursu (1930-1931). 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W latach 30. został awansowany do stopnia podpułkownika artylerii. 18 maja 1939 roku został przeniesiony do 10 Kaniowskiego pułku artylerii lekkiej w Łodzi na stanowisko kwatermistrza. W 1938 roku zajmowane przez niego stanowisko zostało przemianowane na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku.
29 sierpnia 1939 roku, po przeprowadzeniu mobilizacji pułku, pozostał w garnizonie na stanowisku dowódcy Oddziału Zbierającego Nadwyżki. W nocy z 5 na 6 września 1939 roku ewakuował się ze swoim oddziałem do Warszawy, a następnie na wschód. 22 września w rejonie Małoryty dołączył do Zgrupowania „Brzoza”, w którym objął funkcję dowódcy artylerii. 26 września Zgrupowanie „Brzoza” zostało przeformowane w 50 Dywizję Piechoty. Do 27 września pełnił obowiązki dowódcy artylerii dywizyjnej.