Jan Franciszek Dłużyński (ur. 20 września 1885 w Krakowie, zm. ?) – major administracji Wojska Polskiego.
Życiorys Jan Franciszek Dłużyński urodził się 20 września 1885 w Krakowie, w rodzinie Jana i Kazimiery. Od 6 sierpnia 1914 pełnił służbę w Legionach Polskich. 1 stycznia 1917 został awansowany na chorążego żandarmerii. 20 lutego 1917 został wyznaczony na stanowisko komendanta Ekspozytury Żandarmerii Polowej w Warszawie z siedzibą przy ulicy Ludnej 11.
2 listopada 1918 został mianowany referentem żandarmerii przy generalnym komisarzu na Galicję, księciu Witoldzie Czartoryskim. Do jego obowiązków należało przejęcie żandarmerii od austriackich władz okupacyjnych. Pod względem służbowych spraw cywilnych podlegał komisarzowi generalnemu Juliuszowi Zdanowskiemu, a pod względem służbowych spraw wojskowych i personalnych szefowi Sztabu GeneralnegoDz. Rozp. MSWojsk. Nr 3 z 4 listopada 1918 roku, poz. 34.. 1 czerwca 1921, w stopniu rotmistrza, pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, a jego oddziałem macierzystym był wówczas dywizjon żandarmerii wojskowej Nr 3 w Kielcach.