Marceli Lemieszewski (ur. 15 kwietnia 1878 w Piaskowicach, zm. 28 lub 30 czerwca 1925 w Ruszkowie) – polski prawnik, cywilista, adwokat, sędzia.
Życiorys Marceli Lemieszewski urodził się w Piaskowicach, w ówczesnej guberni kaliskiej. W 1897 ukończył Męskie Gimnazjum Klasyczne w Kaliszu, odznaczony złotym medalem, a następnie podjął studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1901. Uzyskał tytuł naukowy kandydata praw na podstawie pracy Cesja wierzytelności podług prawa francuskiego. Rozpoczął aplikację w sądzie okręgowym w Warszawie od stanowiska młodszego aplikanta. W 1903 był młodszym kandydatem do posad sądowym w sądzie okręgowym w Warszawie. W 1903 zdał egzamin na starszego aplikanta i został mianowany podsekretarzem. Początkowo pracował w wydziale karnym, później w wydziale cywilnym zostając specjalistą w tej gałęzi prawa. Podczas represji po rewolucji 1905 roku został skierowany w 1907 przez prezesa sądu do odczytywania wyroków śmierci na miejscu wykonywania egzekucji, czemu się sprzeciwił i złożył dymisję z urzędu. Wówczas rozpoczął aplikację adwokacką. Został adwokatem przysięgłym. W 1909 został wybrany zastępcą członka Koła Prawników Polskich w Warszawie. Podczas I wojny światowej w 1915 został sekretarzem wydziału wykonawczego Delegacji Adwokatury Warszawskiej.