Edward Gwido(n) Lorenz, także jako Lorentz (ur. 12 września 1874 w Przemyślu, zm. 26 listopada 1930 w Warszawie) – polski prawnik, sędzia, fotografik, działacz społeczny.
Życiorys Urodził się 12 września 1874 w Przemyślu. W 1892 zdał egzamin dojrzałości w C. K. IV Gimnazjum we Lwowie. Ukończył studia prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Wstąpił do służby w sądownictwie Austro-Węgier w ramach zaboru austriackiego i autonomii galicyjskiej. Pracował jako sędzia powiatowy w Dolinie. Później był substytutem prokuratorii od 1907, prokuratorem, a następnie sędzią i od 1912 radcą w sądzie obwodowym w Przemyślu.
Po wybuchu I wojny światowej wyjechał z Przemyśla, po czym był sędzią w oddziale karnym przemyskiego sądu w Budziejowicach do jesieni 1915. Od końca 1915 pracował jako sędzia sądownictwa austriackiego w Radomiu, potem przez 1,5 roku w sądzie apelacyjnym w Lublinie, powołany w gronie sędziów galicyjskich do składu sądu apelacyjnego w Lublinie. Od 1917 do końca 1918 sprawował stanowisko królewsko-polskiego podprokuratora przy Sądzie Apelacyjnym w Warszawie. U kresu wojny, po odejściu ze służby okupacyjnej, powrócił do Przemyśla pod koniec 1918. Tam został wybrany na członka Rady Narodowej i Rady Miejskiej w Przemyślu. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby II Rzeczypospolitej.