Celem tych działań było stworzenie nowego rodzaju judaizmu, zbliżonego do wczesnego chrześcijaństwa.
24 grudnia 1884 roku, za zgodą Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które wydało zgodę na otwarcie nowej żydowskiej synagogi, Rabinowicz otworzył w Kiszyniowie judeochrześcijański dom modlitwy, w którym liturgia prowadzona była w języku hebrajskim. W ciągu kilku miesięcy stworzył autorski harmonogram liturgii Szabatowej, łącząc elementy żydowskie i chrześcijańskie. Rabinowicz cały szukał definicji wiary i tożsamości nowego wyznania, wynikiem tego była kilkukrotna zmiana nazwy kiszyniowskiej społeczności. Ostateczną nazwą została: „Bnei Israel / B’nai B’rith Chadasha” – „Dzieci Izraela / Dzieci Nowego Przymierza”, zaś popularnie zwani byli jako „Izraelici Nowego Testamentu”.
24 marca 1885 roku Rabinowicz przyjął chrzest w Berlinie. Był to dla niego trudny krok wiary. Mimo akceptacji „Apostolskiego symbolu wiary” napisał dla siebie prywatną ceremonię twily (chrztu), którą przygotował w języku hebrajskim. W tym czasie rozpoczęły się protesty przeciwko jego pracy, zarówno ze strony żydowskiej, jak i chrześcijańskiej. Jednak już w roku 1887 nazwisko Iosifa Rabinowicza stało się sławne zarówno w Kiszyniowie, jak i poza jego rodzinnym miastem.