W 1924 pozostawał oficerem zawodowym 6 batalionu sanitarnego. W 1928 był oficerem 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych w garnizonie Brzeżany. Później został oficerem 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku i pełnił funkcję lekarza pułku. Na liście starszeństwa kapitanów lekarzy z 15 sierpnia 1924 był zweryfikowany z lokatą 1. W 1934 jako kapitan lekarz korpusu oficerów sanitarnych w stanie spoczynku był w kadrze zapasowej oficerów administracji i sanitarnych 10 Szpitala Okręgowego i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok.
W okresie II Rzeczypospolitej w Sanoku pracował jako lekarz w szpitalu powiatowym. W 1933 został wybrany członkiem komisji rewizyjnej sanockiego oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża. Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 23 września 1938 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Do 1939 zamieszkiwał przy ulicy Andrzeja Potockiego 2 (obecna ulica Podgórze). Do 1939 był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej. Do 1939 był lekarzem ogólnym w Sanoku. Był żonaty, miał córkę Różę (ur. 1920).