Od 28 września 1937 do 22 maja 1938 szef Zarządu NKWD obwodu riazańskiego, 31 sierpnia 1938 mianowany kombrigiem, od 29 września 1938 do 7 września 1939 szef Głównego Zarządu Ochrony Pożarowej NKWD ZSRR, od 17 grudnia 1939 do marca 1940 szef obozu NKWD dla jeńców wojennych w Tajszecie, od kwietnia 1940 do 1941 naczelnik Norylskiego Poprawczego Obozu Pracy NKWD i zastępca szefa Norylskiego Kombinatu NKWD i Poprawczego Obozu Pracy. Od marca do lipca 1941 w rezerwie NKWD ZSRR, od 18 lipca 1941 do czerwca 1942 szef grupy operacyjnej istriebitielnego batalionu NKWD Frontu Karelskiego, od 30 maja do października 1942 szef sztabu ruchu partyzanckiego Frontu Karelskiego, od października 1942 do kwietnia 1943 przedstawiciel Centralnego Sztabu Ruchu Partyzanckiego w Karelii, 27 stycznia 1943 awansowany na generała majora. Od 1942 do 15 listopada 1944 członek Rady Wojennej Frontu Karelskiego, od kwietnia 1945 przedstawiciel Rady Komisarzy Ludowych/Rady Ministrów ZSRR ds. repatriacji obywateli ZSRR z Zachodnich Niemiec, później szef Zarządu ds. Repatriacji Jeńców i Obywateli Narodów Zjednoczonych SWAG, od listopada 1947 do lutego 1948 w rezerwie, od lutego do sierpnia 1948 na leczeniu, następnie na emeryturze. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1 kadencji.