Po wybuchu rewolucji Xinhai w 1911 roku niepodległość zaczęło ogłaszać wiele obszarów podległych Chinom, w tym Mongolia i Tybet. W grudniu tego samego roku upadła dynastia Qing, a Tuwińcy zaczęli plądrować i palić chińskie sklepy. Wśród tuwińskiej arystokracji pojawił się dylemat, czy podporządkować się Rosji, czy też Mongolii pod teokratycznymi rządami Bogda Chana. Zarządca Tuwy Ojun Kombu-Dorżu opowiadał się za rosyjskim protektoratem, licząc na to, że carskie władze mianują go gubernatorem regionu. Wysłał petycję do naczelnego inspektora w Usinsku, deklarując, że został wybrany na przywódcę niepodległego państwa Tannu Urianchaj. Poprosił w niej o ochronę i zawnioskował o natychmiastowe wkroczenie wojsk rosyjskich, by zapobiec ewentualnemu powrotowi władz chińskich. Strona rosyjska zwlekała jednak z odpowiedzią, nie chcąc wywoływać konfliktu z nowym rządem Chin.
Aneksja Tuwy przez Rosję W czasie powstania w Wuchangu Rosja podsycała separatystyczne dążenia Tuwińców. Po ogłoszeniu niepodległości Region Urianchajski funkcjonował nominalnie jako samodzielny twór polityczny, jednak 17 kwietnia 1914 roku car Mikołaj II ustanowił nad nim rosyjski protektorat pod nazwą Kraj Urianchajski.