Zbigniew Rajchel (ur. 7 czerwca 1928 w Zagórzu, zm. 29 października 1997) – polski funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej w stopniu pułkownika.
Życiorys Urodził się 7 czerwca 1928 w Zagórzu jako syn Michała i Kazimiery z domu Szal. U kresu II wojny światowej w 1945 wstąpił do Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. Służył w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Rzeszowie: od 26 marca 1945 jako goniec w Wydziale Personalnym, od 28 maja 1945 jako pracownik kartoteki w Wydziale Personalnym, następnie jako pracownik operacyjny bezpieczeństwa kolei od 13 września 1945, później był referentem kolejno w Sekcji II Wydziału I od 3 października 1945, Sekcji II Wydziału III od 1 marca 1946, Sekcji I Wydziału III od 1 listopada 1947. Jako oficer operacyjny działał w ramach zwalczania polskiego podziemia niepodległościowego na Podkarpaciu, w tym partyzantów z Samodzielnego Batalionu Operacyjnego NSZ „Zuch” pod dowództwem Antoniego Żubryda (m.in. brał udział w aresztowaniu ppor. Mieczysława Kocyłowskiego w 1946). Po skierowaniu do 32 Budziszyńskiego pułku piechoty Ludowego Wojska Polskiego funkcjonował w ramach rozpracowywania operacyjnego działań Ukraińskiej Powstańczej Armią i Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów na przełomie 1946/1947 (działał w szeregach tzw.