Instytut św. Stanisława (słoweń. Zavod svetega Stanislava) – słoweńska katolicka instytucja edukacyjna w Lublanie, w dzielnicy Šentvid. Jego początki sięgają końca XIX wieku, kiedy biskup Lublany Anton Bonaventura Jeglič przedstawił pomysł stworzenia pierwszej w pełni słoweńskojęzycznej szkoły średniej. Po wielu trudnościach związanych z brakiem zgody władz miasta na budowę w centrum, 16 lipca 1901 Jeglič pobłogosławił kamień węgielny instytutu. Budowa trwała cztery lata. Biskup pobłogosławił ukończony budynek 21 września 1905 roku. Nazwa instytutu upamiętnia św. Stanisława Kostkę.
Szkoła średnia działa tu aż do 28 kwietnia 1941, kiedy władze niemieckie zarekwirowały budynek. Nauczyciele i studenci zostali zmuszeni do opuszczenia obiektu w ciągu zaledwie trzech godzin. W czasie wojny budynek Instytutu był używany przez Gestapo. Po wojnie teren ten był wykorzystywany jako miejsce przetrzymywania schwytanych żołnierzy Słoweńskiej Domobrany, którzy w większości zostali później zabici. Niektórzy zostali straceni w Šentvid i pochowano ich w zbiorowej mogile za cmentarzem Šentvid, niektórzy zostali przetransportowani do doliny Kucja i tam zabici, a niektórzy zginęli w lesie poza Kočevje.