200px|right|thumb|Położenie Egiptu i Syrii Stosunki egipsko-syryjskie były w pierwszych latach po powstaniu państwa syryjskiego w 1946 dosyć bliskie, szczególnie zaś zacieśniły się po rewolucji Wolnych Oficerów w Egipcie w 1952. Egipt zaczął wówczas przewodzić blokowi państw arabskich, które nie zgodziły się na bliską współpracę z Zachodem. Wyrazem tego stało się zawarcie syryjsko-egipskiego układu o wspólnym dowództwie wojskowym z siedzibą w Damaszku w październiku 1955. Sojusz obu krajów scementował kryzys sueski, podczas którego Syria wsparła Egipt. W 1959 oba państwa utworzyły Zjednoczoną Republikę Arabską, która miała być początkiem budowania państwa panarabskiego. Unia rozpadła się jednak już po dwóch latach z powodu znaczących różnic w gospodarce obu krajów i błędnej polityki Gamala Abdel Nasera wobec syryjskich elit.
W 1963 partia Baas przeprowadziła w Syrii zamach stanu. Mimo deklarowanych przez przywódców organizacji haseł panarabskich i restytucji unii syryjsko-egipskiej do odtworzenia wspólnego państwa nie doszło. Oba kraje natomiast blisko współpracowały, widząc wspólny cel w zniszczeniu państwa izraelskiego. Wszczęta przez Egipt wojna w 1967 zakończyła się jednak ich klęską.