W 1972 obie frakcje Ligi doprowadziły do zjednoczenia emigracji, powołując na urząd Prezydenta RP Stanisława Ostrowskiego, popieranego przez większość stronnictw emigracyjnych.
LNP pozostawała w kontakcie z opozycją demokratyczną w kraju: NSZZ „Solidarność” i KPN. 18 marca 1992 roku LNP rozwiązała się, uznając KPN za formację, będącą w stanie reprezentować nurt piłsudczykowski w kraju.
Przypisy
Bibliografia Arkadiusz Adamczyk, Piłsudczykowska Liga Niepodległości Polski i jej stosunek do krajowego porządku pojałtańskiego po zakończeniu procesu instalowania „władzy ludowej” na ziemiach polskich 1948–1951, w: Niepodległościowe uchodźstwo polskie w Europie i na świecie i jego rola w pomocy Krajowi po układzie jałtańskim 1945-1990, Konferencja w Warszawie 23-24 października 2009 r., s. 37-61. Alicja Bieńkowska. Działalność Związku Pracy dla Państwa na Bliskim Wschodzie w czasie drugiej wojny światowej. Archiwum Emigracji. Studia – Szkice – Dokumenty, Toruń, Rok 2009, Zeszyt 1 (10), s. 73-89. Jan Józef Kasprzyk, Liga Niepodległości Polski, w: Encyklopedia Białych Plam, t. XI, Radom 2003, s. 141-144.
Kategoria:Polskie partie i ugrupowania na emigracji 1939–1989 Kategoria:Ugrupowania nurtu piłsudczykowskiego