Słoweńscy pisarze, którzy w wyniku podziału stali się mieszkańcami włoskiego terytorium skarżyli się na nieprzychylność włoskich mediów i niedobór tłumaczy ze słoweńskiego na włoski, a Marko Kravos zwrócił uwagę na brak zrozumienia odmiennych tradycji literackich włoskich Słoweńców przez jugosłowiańską krytykę. Panuje zgodna opinia, iż władze Jugosławii bardziej interesowały się słoweńską mniejszością we Włoszech niż władze obecnej Słowenii (jednakże finansowanie publikacji dzieł tych twórców przez SFRJ wymagało politycznego podporządkowania). Na przełomie lat 60. i 70. stosunki polityczne między Włochami a Jugosławią poprawiły się w związku z czym zaczęły powstawać organizacje pozarządowe, których celem było krzewinie dialogu międzykulturowego, zaś dwaj włoscy pisarze, i Enzo Bettiza publicznie przyznali, że czują się „pół-Słoweńcami”. W okresie socrealizmu poeci powrócili do romantycznej uczuciowości, a „piękno ducha” miało być odpowiedzią na „brzydotę świata”. Prąd ten wyewoluował następnie w nurt krytyczny (pogardliwie nazywamy „sentymentalnym humanizmem”), tez zaś skończył się wraz z pesymistyczną poezją Dana Zajca i Gregora Strnišy. Tomaž Šalamun był głównym twórcą w nurcie reizmu, odrzucającego tematykę egzystencjalną oraz skłaniającego się ku eksperymentom językowym.