Mohammad Tapar, pers. محمد تپر (pełne imię muzułmańskie: Abu Szodża Gijas ad-Donja wa ad-Din Mohammad-e Malekszah) (ur. w styczniu 1082; zm. w kwietniu 1118) – sułtan z dynastii Wielkich Seldżuków, panujący od roku 1105 aż do śmierci.
Życiorys Tapar to jego tureckie imię i znaczy dosłownie "ten, który uzyskuje, znajduje". Był bratem Ahmada Sandżara (1118 – 1157) oraz przyrodnim bratem najstarszego syna Malekszaha (1072 – 1092), Berk-Jaruka (1092 – 1104). Kiedy Berk-Jaruk został sułtanem darował Mohammadowi w zarząd Azerbejdżan i Arran, przydzielając mu jako atabega Kutlugh-Tegina. Bardzo szybko Mohammad zabił tego ostatniego i zaczął rządzić samodzielnie. Pretensje do sułtańskiego tronu zgłosił już w roku 1097, jednak do otwartego konfliktu pomiędzy braćmi doszło dopiero w roku 1099. Korzystną dla Mohammada okolicznością było poparcie jakiego udzieliła mu większość Nezamijji, czyli stronnictwa dawnego wezyra Wielkich Seldżuków, Nezam-al-Molka. Syn Nezam-al-Molka, Moajjed-al-Molk, który porzucił Berk-Jaruka, został w roku 1099 mianowany wezyrem przez Mohammada. W roku 1100 Mohammad pokonał Berk-Jaruka w bitwie, jednak temu ostatniemu udało się odbudować swoje siły i w roku następnym pokonać armię Mohammada w pobliżu Hamadanu. Moajjed-al-Molk został ujęty i następnie osobiście stracony przez Berk-Jaruka.