15 stycznia 1946 mianowany profesorem nadzwyczajnym. W 1946-1963 był kierownikiem Katedry Mineralogii i Petrografii, kierownikiem laboratorium, w 1952-1963, katedry i zakładu ceramiki (ceramiki budowlanej) od 1952-1963. W 1952 zainicjował nową specjalizację na Wydziale Chemicznym: ceramikę budowlaną. Nauczyciel w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej NOT w Gdańsku (1948-1951). Docent na Wydziale Farmacji Akademii Lekarskiej (obecnie GUMED) (1947-1950), profesor kontraktowy w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku (obecnie Uniwersytet Gdański) (1 IX 1948 – 31 VIII 1949). Zwolennik współpracy nauki z przemysłem, był konsultantem wielu fabryk ceramiki w Polsce, m.in. Zakładów Ceramiki Budowlanej w Tolkmicku.
Członek towarzystw naukowych i organizacji społecznych: Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Towarzystwa Geologicznego – jeden z organizatorów oddziału gdańskiego w 1948, Polskiego Związku Zachodniego (1945-1950).
Był autorem i współautorem 40 ekspertyz, orzeczeń, artykułów naukowych dotyczących ceramiki, ilastych minerałów. W okresie po 1945 w badaniach naukowych zajmował się surowcami mineralnymi w województwie gdańskim i badaniami petrograficznymi skał osadowych w Polsce.