Wzniesiona z inicjatywy Liudolfa i Gertrudy Brunszwickiej z rodu Brunonów, a następnie zbudowana na nowo przez księcia Henryka Lwa katedra w Brunszwiku posiadała niegdyś bogaty skarbiec, który wzbogacał się dzięki darom wspomnianych książąt i kolejnym władcom i notablom z dynastii Welfów. Po przejęciu katedry przez gminę protestancką skarbiec trafił do lokalnych książąt. Ich potomkowie byli właścicielami zbiorów aż do lat 20. XX stulecia, kiedy zostały one spieniężone z woli spadkobiercy Welfów, Ernesta Augusta III. Trafiły w ręce żydowskich kupców i następnie częściowo go rozsprzedano, w rezultacie niektóre zabytki trafiły do amerykańskich muzeów m.in. Cleveland Museum of Art, Art Institute of Chicago czy Nelson-Atkins Museum of Art. W 1935 r. z woli m.in. Hermanna Göringa nakazano zakupić skarb na rzecz Rzeszy. Istnieją jednak przesłanki, iż żydowscy właściciele zostali zmuszeni do sprzedaży zabytków znacznie poniżej ich wartości. Stało się to zarzewiem trwającego do dziś sporu o pozyskane do Berlina 42 dzieła, pośród nich romański krzyż Welfów z XI w., relikwiarz kopułowy z ok. 1175 r., ołtarzyk przenośny Eilbertusa z XI w., brachium św. Zygmunta z XII w., tablicę relikwiarzową (plenarium) księcia Ottona Łagodnego z ok. 1330 r.