Przed powrotem do Rosji napisał opracowanie, które według współczesnych standardów odpowiada dysertacji technologa.
Realizacja planów Spółdzielcze wytwórnie serów Po powrocie do Rosji jesienią 1865 roku wydał broszurę pod tytułem О сыроделии и сыроварных ассоциациях в Швейцарии» („O serowarstwie i stowarzyszeniach serowarów w Szwajcarii”), na którą zwrócono uwagę tylko w środowisku akademickim. Zamierzając doprowadzić do szybszej reorganizacji rosyjskiej wytwórczości mleczarskiej Wierieszczagin osiedlił się z żoną w guberni twerskiej i podjął samodzielne starania o uruchomienie działalności w praktyce. Początkowo wynajął dwie zaniedbane chaty. Jedną z nich przystosował do celów produkcji sera, drugą – do zamieszkania rodziny (tu urodził się pierworodny syn Nikołaja i Tatiany, Kuźma). W październiku tegoż roku uzyskał finansowe wsparcie od Cesarskiego Wolnego Towarzystwa Ekonomicznego, umożliwiające przystąpienie do poprawy stanu gospodarki w guberni twerskiej. Pozwoliło to na sprowadzenie zagranicznych mistrzów serowarstwa i produkcji masła ze Szwajcarii, Holsztyna, Danii, m.in. szczególnie zasłużonego dla Wołogdy małżeństwa, Friedricha i Idy Bumanów (ros. Фридрих и Идa Буман), imigrantów z Fionii. Już 19 marca 1866 roku rozpoczęła działalność pierwsza w Rosji chłopska spółdzielcza wytwórnia serów we wsi Otrokowicze (ros.