W 1812 roku Francuzi spalili je i zapewne istniejący tam dwór.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Gniezno, wcześniej należące do powiatu wołkowyskiego województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazło się na terenie powiatu wołkowyskiego (ujezdu), wchodzącego w skład kolejno guberni: słonimskiej, litewskiej i grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku wieś wróciła do Polski, weszła w skład gminy Mścibów powiatu wołkowyskiego województwa białostockiego, od 1945 roku – była w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
thumb|240px|Kościół pw. św. Michała Archanioła w 1877 roku. Napoleon Orda, rysunek podmalowany akwarelą, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie thumb|240px|Kościół w 2014 roku W XIX wieku we wsi działała wytwórnia wyrobów sukienniczych „Pines i Zabłudowski”, która w III ćwierci XIX wieku przeniosła się do Wołkowyska. Na jej miejscu powstały koszary (w zabudowaniach należących do Tarasowiczów). We wsi działała wtedy też gorzelnia.
Po zajęciu Gniezna przez Armię Czerwoną, w 1940 roku obniżono jego status do poziomu wsi i utworzono tu siedzibę sielsowietu. Obecnie ma status agromiasteczka.
Kościół św.