Na podstawie protokołu wysłanego z Zagrzebia do Marii Teresy austriackiej oraz faktu, że przedstawione próbki meteorytu miały stopioną metalową skorupę, w 1794 roku Ernst Chladni postawił tezę, że meteoryty mają swoje korzenie w przestrzeni kosmicznej. Było to bardzo kontrowersyjne stwierdzenie w tamtym czasie, powszechnie wierzono, że meteoryty miały być pochodzenia wulkanicznego. W 1803 roku teoria Chladniego została potwierdzona przez Jeana Baptiste Biota, a następnie zaakceptowane przez społeczeństwo.
W 1808 roku hrabia Alois von Widmanstätten odkrył figury Widmanstättena przez ogrzewanie powierzchni meteorytu Hraschina.
Dostępność próbek Główna część meteorytu (39 kg) jest zachowana w Muzeum Historii Naturalnej w Wiedniu. Drugi pod względem wielkości fragment (44 g) został odkryty w zapomnianej kolekcji w Europie. Inne elementy to: 20 g w muzeum w Berlinie, 9,8 g w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie i kilka mniejszych kawałków w innych instytucjach. Największa zachowana część meteorytu nosi ślady prób rozbicia za pomocą narzędzia podobnego do młotka.
Skład i klasyfikacja Hraschina to żelazny meteoryt typu chemicznego IID, oktaedryt. Skład: Fe 89%, Ni 10,5%, Ge 89,4 ppm, Ga 74,5 ppm, Ir 13 ppm.
Przypisy
Kategoria:Meteoryty żelazne Kategoria:Hrvatsko zagorje Kategoria:Żupania krapińsko-zagorska