Pełnia władzy Gdy 4 października 1740 zmarła Anna Iwanowna i wskutek jej testamentu władzę otrzymał dwumiesięczny Iwan Antonowicz, zwany od tej pory Iwanem VI, to właśnie Julianna wzięła czynny udział w obaleniu Ernesta Birona i przekazaniu regencji Annie Leopoldownie. Zarówno matka maleńkiego cesarza, jak i jego ojciec Antoni Ulryk, książę Brunszwiku-Bevern, byli zadowoleni z miejsca, jakie na dworze zajmowała Julianna, i szybko zaczęli jej powierzać kolejne sprawy państwowe – była już nie tylko matką chrzestną i opiekunką małego cara, ale wraz z młodym i ambitnym hrabią Linarem i admirałem Ostermanem przejęła ster władzy państwowej, zbliżając cesarstwo rosyjskie do Niemiec.
Jednym z widocznych świadectw potęgi łotewskiej szlachcianki w carskiej rodzinie i na dworze jest niewiadomego autorstwa portret jej i małego cesarza, znajdujący się obecnie w Galerii Trietiakowskiej. Jedną ze znanych Juliannie von Mengden spraw był romans Anny Leopoldowny z saskim hrabią Linarem – to właśnie ona w swoim położonym nad Newą pałacu udzielała gościny kochankom i stwarzała przykrywkę przed mężem Anny, Antonim Ulrykiem, że w tym wszystkim chodzi o spotkania towarzyskie dwóch przyjaciółek.