Stefan Minc (ur. 5 sierpnia 1914 w Warszawie, zm. 9 września 2003 tamże) – polski chemik, profesor Politechniki Gdańskiej i Uniwersytetu Warszawskiego, dziekan Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej, żołnierz II wojny światowej i specjalista z chemii fizycznej.

Życiorys Urodził się w rodzinie Jakuba i Bronisławy Minców. Absolwent Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Warszawskiego, specjalność chemia i biologia fizyczna, od 1938 – mgr filozofii w zakresie chemii. W latach 1935–1938 pracował w laboratorium badawczym Tomaszowskiej Fabryki Sztucznego Jedwabiu na Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. Od marca 1938 był kierownikiem laboratorium Farbiarni Sztucznego Włókna w Rudzie Pabianickiej (Szwajcarska Spółka Akcyjna).

Uczestniczył w obronie Warszawy w 1939.

Pod koniec 1939 przebywał w Białymstoku, później, do lutego 1941 był inżynierem chemikiem w Fabryce Sztucznego Włókna w Mohylewie w Białoruskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. Jako kierownik Centralnego Badawczego Laboratorium, opracował metodę otrzymywania wzmocnionego włókna do produkcji opon samochodowych. W lutym 1941 powołany został do pracy w Białoruskiej Akademii Nauk jako starszy asystent w Laboratorium Chemii Koloidów.