Władysław Wałęga (ur. 17 lutego 1940 w Krakowie) – polski malarz samouk. Jego twórczość jest powiązana z surrealizmem i nadnaturalizmem. Uważany za jednego z najwybitniejszych współczesnych przedstawicieli nurtu Art Brut (w szczególności: art visionnaire). Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Okręgowego w Radomiu, w Muzeum Etnograficznym w Krakowie, Muzeum Etnograficznym w Warszawie, Muzeum Śląskim w Zabrzu, Muzeum Okręgowym w Bydgoszczy, Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, Galerii In Commune Bonum oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
Życiorys Urodził się w ubogiej rodzinie urzędniczej. Ojciec (Władysław Wałęga) zginął w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Miał pięcioro rodzeństwa. W czasie gdy ukrywał się jako dziecko przed gestapo, matka (Józefa z d. Kosobucka) została zatrzymana jako zakładniczka. Po wojnie trafił do sierocińca przemianowanego na dom dziecka. Uczył się różnych zawodów (kolejarz, piekarz, stolarz, konwojent, ładowacz). W 1956 roku za próbę ucieczki za granicę trafił do zakładu poprawczego. W 1964 roku po raz pierwszy został skazany na więzienie. W 1971 roku dokonał samopodpalenia na sali sądowej. W 1975 roku – na mocy amnestii wyszedł z więzienia. W 1979 roku zmarła jego matka. Wałęga trafił pod opiekę doktora psychologii Andrzeja Kowala i zaczął malować obrazy olejne.