Poza tym warunki były jednak pojednawcze w stosunku do Mahmuda, starszy sułtan bowiem nie tylko uznawał jego władzę nad pozostałymi terytoriami na zachodzie, ale także oddawał mu rękę swojej córki oraz ustanawiał następcą; ; ; .
Mahmud miał czterech braci i walka z dwoma z nich, Masudem (1135 – 1152) oraz Toghrilem (1132 – 1134), zdominowała jego panowanie. Zarówno Masud jak i Toghril w momencie objęcia tronu przez Mahmuda byli zaledwie dziećmi, stali jednak za nimi ich tureccy atabegowie, którzy nie zamierzali tracić okazji do realizowania własnych ambicji pod pozorem wspierania roszczeń swoich podopiecznych. Toghril otrzymał od swojego ojca jako nadanie ikta Sawe, Awadż i Zandżan. Toghril zbuntował się pod wpływem swojego atabega Kün-Toghdiego i wykorzystując wojnę Mahmuda z Sandżarem zajął Gilan i Dajlam oraz Kazwin. Rządząc w tym regionie Toghril nie uznawał nad sobą władzy Mahmuda w zasadzie przez całe jego panowanie. Masud był formalnie malikiem Mosulu, Al-Dżaziry i Azerbejdżanu, zaś jego atabegiem był Aj-Aba Dżujusz Beg. Masud i jego atabeg otwarcie zbuntowali się w roku 1120, zostali jednak pokonani pod Asadabadem przez dowódcę Mahmuda, Ak Sunkura al-Bursukiego. Zarówno Masud jak i Aj-Aba zostali oszczędzeni przez Mahmuda, przy czym ten drugi dwa lata później został nawet dowódcą wojsk wysłanych przeciwko Toghrilowi.