Mahmud przybył do Bagdadu i obległ Al-Mustarszida we wschodniej części miasta, zmuszając go do zawarcia pokoju i zapłacenia przyrzeczonego trybutu.
W roku 1125 Dubajs połączył siły z Toghrilem by nękać sułtana i kalifa w Iraku, nowi sprzymierzeńcy nie byli jednak w stanie utrzymać się w regionie i Mahmud ścigał ich przez Irak Perski aż do Chorasanu. Toghril wraz z Dubajsem znaleźli schronienie u Sandżara, któremu naopowiadali o niezadowoleniu Mahmuda z niego i jego bliskości z kalifem. W rezultacie Sandżar w roku 1128 przybył do Reju, gdzie jednak porozumiał się z Mahmudem. Dubajs był zmuszony uciekać kolejno do Al-Hilli, Basry i ostatecznie Syrii, gdzie wpadł w ręce Zengiego (1127 - 1146) i ledwo uniknął śmierci. Dwa lata później Masud przybył do Sawe z Chorasanu, gdzie przebywał u Sandżara, i zawarł z Mahmudem pokój w Kermanszahu. Zgodnie z jego warunkami Mahmud przyznał mu jako iktę Gandżę w Azerbejdżanie.