Inne obrzędy obejmowały pozostawianie nagich dzieci na słomie między świecami do czasu, aż te się wypalą oraz zanurzanie ich w pobliskiej rzece.
Kult Guineforta badał inkwizytor i dominikanin Étienne de Bourbon, który próbował go wykorzenić. Inkwizytor nauczał o szkodliwości i barbarzyństwie tych praktyk, a gdy poniósł porażkę, nakazał wykopać ciało, wyciąć otaczające grób drzewa i spalić je razem ze szczątkami. Wymógł także wydanie dekretu, który zabraniał gromadzenia się w tym miejscu. Pomimo jego wysiłków, kult był intensywnie praktykowany do końca XIX wieku, a sporadycznie do lat 1930. Ludzie modlili się za wstawiennictwem Guineforta i przynosili w okolice jego grobu dziecięce ubranka. W połowie XX wieku prowadzone w tym regionie badania etnograficzne wykazały, że ludzie znają postać męczeńskiego psa. Autor badań, Jean-Claude Schmitt, poświęcił temu tematowi książkę Le Saint Lévrier. Guinefort, guérisseur d’enfants depuis le XIIIe siècle (1979).