Dawud-e Mahmud (ur. ? - zm. 1143/1144) – pretendent do tronu z rodu Seldżukidów.
Był synem Mahmuda (1118 - 1131), który wyznaczył go swoim następcą. Po śmierci ojca został obwołany sułtanem w Hamadanie przez wezyra Dargoziniego, zaś namiestnik Azerbejdżanu Ak Sunkur Ahmadili został jego atabegiem. Władza Dawuda została uznana w Iraku Perskim i Azerbejdżanie, jednak w Iraku sułtanem obwołał się jego wuj Masud (1135 - 1152), zaś w Farsie i Chuzestanie inny wuj, Seldżuk-szah, popierany przez miejscowego namiestnika Karadża. Powstały zamęt powiększył jeszcze senior rodu Seldżukidów, panujący w Chorasanie Ahmad Sandżar (1118 - 1157), który zdecydował się interweniować na korzyść swojego własnego pretendenta, innego wuja Dawuda Toghrila (1132 – 1134). 26 maja 1132 roku Sandżar pokonał Masuda i Seldżuk-szaha w pobliżu Hamadanu i ustanowił Toghrila sułtanem w tym mieście. W związku z rebelią Karachanidów Sandżar musiał jednak powrócić na wschód i w tej sytuacji Dawud wraz ze swoim atabegiem zaatakowali Toghrila, ponieśli jednak klęskę. Dawud uciekł do Bagdadu, gdzie przybył również Masud. Kalif Al-Mustarszid (1118 - 1135), który nie chciał silnej władzy żadnego z Seldżuków, w styczniu 1133 roku ogłosił chutbę z imionami Dawuda i Masuda, temu ostatniemu powierzając jednak opiekę nad swoim bratankiem.