thumb|Plan z pozostałością Placu Broni w 1944 Plac Broni – istniejący od 1824 do ok. 1890 plac w Warszawie.
Historia Plac Broni został wytyczony w 1824 na rozkaz wielkiego księcia Konstantego Pawłowicza, gdy plac Saski stał się zbyt mały na organizowanie przeglądów dużej ilości wojska. Na tym terenie znajdowało się wtedy kilka domów i cztery wiatraki. O miejscu wytyczenia placu zadecydowała m.in. bliskość rozległego letniego obozu wojskowego na Powązkach.
Plac miał kształt kwadratu o boku 420 metrów (według innego źródła 440 metrów) i był największym placem XIX-wiecznej Warszawy. Jego obszar wyznaczony był przebiegiem ulic: Stawki (od południa), Pokornej (od wschodu) oraz Dzikiej (od północy). Został obsadzony podwójnymi rzędami topoli włoskich.
Do 1830 plac był miejscem musztry oraz pokazów wojska Królestwa Polskiego. Po upadku powstania listopadowego plac pozostał miejscem ćwiczeń wojskowych, tym razem armii rosyjskiej. Istniejące tu koszary zostały przemianowane na Koszary Mikołajewskie. W 1849 nawierzchnię placu wyremontowano.
W latach 70. XIX wieku część placu została wykorzystana pod infrastrukturę budowanej linii obwodowej.