W okresie Edo (1603–1867) arystokratki wprowadziły wzorowaną na kemari, ale przeznaczoną dla małych dziewczynek grę onna-mari; używano w niej kolorowych kul. Tak pojawiły się łagodniejsze formy gry polegające na toczeniu i rzucania kul, już o nazwie temari. Damy dworu wykorzystywały te kule także jako okazję do doskonalenia i wykazania swoich talentów w szyciu i zdobieniu oraz do przyciągnięcia uwagi i przychylności swoich ulubionych książąt. Rywalizowały między sobą w tworzeniu najbardziej wymyślnych i estetycznych wzorów.
Do sporządzania temari używano początkowo nici jedwabnych. Gdy bawełna, len i wełna stały się łatwiej dostępne, tworzenie temari rozpowszechniło się na terenie całego kraju. Poszczególne regiony wykształciły własne wzory i style oparte na lokalnej kulturze i dostępnych tam materiałach.
Z czasem temari stały się dziecięcymi piłkami do zabawy. Wykonywano je także z nici pochodzących ze starych kimon lub innych tkanin. Nici o różnych kolorach były starannie oddzielane od siebie i nanoszone na temari w taki sposób, by utworzyć wzory.