Kamienica Kleinpoldowska (inne nazwy: Kleinpoldtowska, Klekotowska, Szlichtyngowska i Szlichtingowska) – czterokondygnacyjna kamienica znajdująca się po stronie Dekerta na Rynku Starego Miasta 34 w Warszawie.
Opis Pierwsza wzmianka o budynku znajdującym się w tym miejscu pochodzi z 1449 roku. Od 1452 roku kamienica była własnością warszawskich kuśnierzy Klekotów. W 1504 roku została sprzedana Jerzemu Baryczce, który w 1516 roku przekazał ją swojemu zięciowi Grzegorzowi Bartkemu. W tym okresie, w I poł. XVI wieku, miała miejsce gruntowna przebudowa lub jej odbudowa od fundamentów, na co wskazują m.in. wymiary użytej cegły oraz forma sklepienia na parterze.
W latach 1579–1619 kamienica była w posiadaniu ówczesnego burmistrza Starej Warszawy – Franciszka Szeligi, który w 1619 roku sprzedał dom Gerardowi Kleinpoldtowi, a ten przebudował kamienicę, zmieniając jej układ na trzytraktowy. Ok. 1620 roku została zwolniona z obowiązku udzielania kwater sejmowych.
Kamienica pozostawała własnością Kleinpoldtów do pocz. XVIII wieku. W połowie XVIII wieku stanowiła własność Parusewiczów, a następnie rodziny Lignau. W 1788 roku nastąpiła przebudowa dachu z pogrążonego na kalenicowy, w związku z czym zlikwidowano attykę i zastąpiono ją ścianką osłonową z charakterystycznym łukiem rozporowym.