Eduards Saliņš (ur. 1894 w guberni inflanckiej, zm. 26 sierpnia 1938) – szef Zarządu NKWD Krymskiej ASRR (1934) i obwodu omskiego (1934–1937), starszy major bezpieczeństwa państwowego.

Życiorys Urodzony w rodzinie łotewskiego robotnika rolnego, 1906 skończył szkołę, później pracował jako pastuch i robotnik rolny, w styczniu 1915 powołany do rosyjskiej armii. Był młodszym oficerem 5 batalionu łotewskiego, ranny na froncie, po październiku 1917 znalazł się na terytorium okupowane przez Niemców, aresztowany jako bolszewik, zbiegł, od kwietnia do listopada 1918 żołnierz Armii Czerwonej. Od listopada 1918 do maja 1919 przewodniczący rady gminnej w powiecie wolmarskim (Łotwa), od maja do września 1919 pomocnik szefa i szef wydziału biura Wydziału Specjalnego Czeki Strefy Przyfrontowej, od maja 1919 członek RKP(b), od września 1919 do maja 1920 ponownie w Armii Czerwonej, dowódca 1 batalionu 540 pułku 17 Dywizji Piechoty, od maja 1920 do października 1921 komisarz Zarządu Wydziałów Specjalnych, pełnomocnik Oddziału i pomocnik szefa 13 Specjalnego Oddziału Wydziału Specjalnego Czeki przy Radzie Komisarzy Ludowych RFSRR.