Upadek i zesłanie thumb|Mienszykow w Bieriozowie, Wasilij Surikow, 1883 Próba wydania Marii za Piotra II zakończyła się niepowodzeniem, kiedy w lecie 1727 roku Mienszykow zachorował i korzystający z jego nieobecności, należący do innego obozu politycznego hrabia Andriej Ostermann oraz książęta Aleksiej Grigoriewicz Dołgorukow i Iwan Aleksiejewicz Dołgorukow (najlepszy przyjaciel Piotra II) przekonali cesarza, że takie małżeństwo uwłacza jego imperialnej godności i jest wysoce nieodpowiednie. Oliwy do ognia dolała znamienna dla tamtych czasów sytuacja na carskim dworze – car Piotr II otrzymał od petersburskich cechów dziewięć tysięcy czerwonych rubli, które kazał przekazać Iwanowi Dołgorukiemu swojej jedynej siostrze Natalii; młodego księcia spotkał Mienszykow i odebrał mu te pieniądze twierdząc, że o wiele bardziej przydadzą się państwu. Powiadomiony o tym cesarz wpadł w wściekłość i obiecał zemstę wpływowemu feldmarszałkowi. 4 września tego samego roku książę z trudem wynegocjował od Piotra II ogromny apartament dla Marii w królewskim pałacu Peterhofie. Ta rozmowa, będąca ostatnim spotkaniem cara i księcia, trwała nie więcej niż kwadrans oraz nie pozostawiła wątpliwości, że tego ostatniego czeka niełaska i wygnanie.