Alfons Aragoński (ur. ok. 1481, zm. 18 sierpnia 1500) – książę Bisceglie i Salerno, nieślubny syn króla Neapolu Alfonsa II i jego kochanki Trogii Gazzeli.
Młodość Edukację Alfonsa Aragońskiego powierzono znanym humanistom: jego pierwszym nauczycielem był Giuniano Maio, który wkrótce został zastąpiony przez florenckiego poetę Raffaele Brandoliniego (znanego również ze względu na swoją ślepotę jako "Lippus Brandolinus"). Od wczesnej młodości Alfons był zaangażowany w kryzys, który dotknął rodzinę królewską Neapolu. W 1495 roku podczas francuskiej okupacji terenów królestwa jego ojciec Alfons II abdykował na rzecz jego przyrodniego brata Ferdynanda i wstąpił do męskiego zakonu na Sycylii, gdzie zmarł w rok później. Czternastoletni wówczas Alfons wyruszył na wygnanie z bratem i po wyparciu sił francuskich powrócił do Neapolu. Kiedy w niespełna pół roku później Ferdynand II zmarł na nieznaną chorobę w 1497, a królem został jego wuj Fryderyk, Alfons był drugą po nim osobą w królestwie i został generałem-gubernatorem Abruzji.
Małżeństwo