Hipolita Maria Sforza (ur. 18 kwietnia 1446 w Mediolanie, zm. 20 sierpnia 1484 w Neapolu) – księżniczka mediolańska wywodząca się z potężnej kondotierskiej dynastii Sforzów, która rządziła Mediolanem w latach 1450–1535). Była pierwszą żoną przyszłego króla Neapolu Alfonsa II i babką polskiej królowej Bony Sforzy.
Pochodzenie Hipolita Maria przyszła na świat w Kremonie 18 kwietnia 1446 roku jako najstarsza córka Franciszka I, księcia Mediolanu i jego żony Bianki Marii Visconti (ur. 31 marca 1425, zm. 28 października 1468). Miała sześciu braci i jedną młodszą siostrę.
Jej dziadkami ze strony ojca byli – słynny kondotier Muzio Attendolo Sforza i jego długoletnia kochanka Lucia di Torsano, a ze strony matki – książę Mediolanu Filippo Maria Visconti i jego długoletnia kochanka Agnese del Maino.
Młodość i wykształcenie Hipolita Maria była bardzo inteligentną i wykształconą młodą damą – wraz z braćmi i siostrą była uczona w pałacowej szkole prowadzonej przez greckiego uczonego i gramatyka Konstantyna Laskarysa, który nauczał filozofii i greki.