W 1870 roku złożyła u niego przełomowe (jak miało okazać się) zamówienie żona pewnego drwala. Zażyczyła sobie, by spodnie były na tyle wytrzymałe, jak to tylko możliwe za kwotę trzech dolarów. Opracowując projekt Davis postanowił wzmocnić miejsca narażone na rozdarcie za pomocą miedzianych nitów. Projekt spodobał się i w ciągu półtora roku otrzymał zamówienie na 200 par, zaczął też być kopiowany przez innych krawców, w związku z czym postanowił swój model opatentować. Z braku środków na opłaty urzędowe zwrócił się z propozycją współpracy do Leviego Straussa z firmy Levi Strauss & Co. z San Francisco, w której zaopatrywał się w surowiec. Obaj przedsiębiorcy wspólnie wystąpili o patent na „udoskonalony sposób szycia kieszeni” i otrzymali go 20 maja 1873 roku. Wkrótce potem Davis ozdobił tylną kieszeń spodni podwójnym szwem z pomarańczowej nici, by odróżnić swój wyrób od konkurencyjnych.
Wobec szybkiego wzrostu liczby zamówień, Strauss zbudował w San Francisco fabrykę, której prowadzenie objął Davis. Dość szybko porzucili też brązową tkaninę cotton duck i zaczęli wykorzystywać niebieski denim, ponieważ był on mocniejszy i odporniejszy na zabrudzenia. W 1890 r.