W krytycznych wydaniach Starego Testamentu masora jest oznaczana jako margin.

Etymologia Hebrajskie słowo masora (w jidysz mesojre) pochodzi z Ez 20,37 i oznacza „łańcuch”, „kajdany”. Jego znaczenie w odniesieniu do tekstu nawiązywało do zamknięcia tekstu w określonej, niepodlegającej zmianom formie. Z czasem zaczęto również wiązać to słowo z hebr. korzeniem מסר, który oznacza „przekazywać” i w ten sposób słowa „masora” zaczęło być używane na oznaczenie „tradycji”Masorah, w: Jewish Encyclopaedia, 1906.

Historia Masora została spisana ostatecznie w końcu I tysiąclecia n.e. przez masoretów. Jednak korzenie zawartych w niej tradycji i interpretacji sięgają czasów dużo wcześniejszych.

Współczesne badania krytyki tekstualnej Starego Testamentu pozwalają zauważyć powstanie wewnątrz judaizmu w I wieku n.e. silnego ruchu, mającego za cel wybranie, skodyfikowanie i przekazanie dalej jednego, autorytatywnego tekstu świętych ksiąg. Z czasem opracowano szczegółowe zasady kopiowania świętych ksiąg tak, by uniknąć błędów czy wypaczeń przy ich przepisywaniu. Po ustabilizowaniu się jednego tekstu spółgłoskowego po domniemanym Synodzie w Jamnii (który z czasem stał się obowiązującym tekstem masoreckim) w okresie pomiędzy I a VI wiekiem n.e.