Późniejsze opracowania Pomimo że ścisła działalność masoretów kończy się w połowie X wieku, to jednak proces przekazywania i porządkowania tradycji trwał nadal. Powstały traktaty opisujące różne problemy masoreckiej tradycji, wymowy, a także samych zasad kopiowania. Najważniejsze z nich to: Meir ben Todros ha-Levi Abulafia (1180–1244), dzieło Masoret Siyag la-Torah Menahem ha-Meiri (1249–1306), dzieło Kiryat Sefer Jekuthiel ha-Naqdan (przełom XII–XIII wieku), traktat ʿEin ha-Qore
Po wynalezieniu druku zaczęły pojawiać także wydania drukowane Biblii hebrajskiej, najpierw bez masory, z czasem rozwijane. Drugie wydanie tzw. Biblii Rabinicznej (Wenecja, 1524–1525) wydane przez Daniela Bomberga, zawierało oprócz tekstu biblijnego, także masorę, targum oraz najbardziej szanowane spośród średniowiecznych komentarzy (np. Rasziego, Ibn Ezry i innych). Zostało ono przygotowane przez Jakuba ben Chajima ibn Adonijah (przełom XV–XVI wieku). To jemu zawdzięcza się ocalenie i ponowne wykorzystanie masory, która w międzyczasie prawie została zapomniana i zaczęła w manuskryptach spełniać funkcję czysto ozdobną. W celu przygotowania tego wydania przestudiował on wiele dostępnych manuskryptów. Opracował gruntownie masora finalis, tworząc system wzajemnych odniesień z masora magna, łatwy do przeszukiwania i używania.