Jedną z technik obrony przed fork-bombami jest ustalenie górnego limitu procesów, jakie może utworzyć dany proces lub użytkownik (dotyczy to również jego dalszych procesów potomnych).
Porównanie ataku w systemach Windows oraz Unix W systemach z rodziny Unix, fork bomby przeważnie używają wywołania funkcji fork. Ponieważ procesy utworzone przez bombę są kopiami programu „pierwotnego”, w momencie kolejnych wykonań zaczynają także tworzyć kopie samych siebie; w efekcie dochodzi do wykładniczego wzrostu ilości procesów. Ponieważ współczesne systemy Unix przeważnie korzystają z opcji kopiowania przy zapisie przy tworzeniu nowych procesów wywołaniem fork, bomba zazwyczaj nie zużywa dużej ilości pamięci.
Systemy Microsoft Windows nie posiadają funkcji, będącej odpowiednikiem wywołania fork w systemach Unix; zatem fork bomba na takim systemie musi tworzyć nowy proces zamiast kopiować istniejący.
Przykłady fork-bomb
Microsoft Windows, program wsadowy: :loop start %0 goto loop Inna wersja: @echo.%0^|%0›$^_^.c^md&$_›nul