thumb|240px|Grobowiec Maxa Lehmanna w Getyndze Max Ludwig Eduard Lehmann (ur. 19 maja 1845 w Berlinie, zm. 8 października 1929 w Getyndze) – historyk niemiecki.

Życiorys Kształcił się w Berlinie, Królewcu, Bonn m.in. pod opieką Heinricha von Sybla, który przekazał mu w 1875 redakcję „Historische Zeitschrift” i wprowadził do zarządu Tajnego Archiwum Pruskiego. Od 1879 wykładał w Akademii Wojskowej w Berlinie. Członek Pruskiej Akademii od 1887. Po zerwaniu z Syblem w 1892 profesor w Lipsku, a w latach 1893–1921 w Getyndze. Wykładał historię średniowieczną i nowożytną. W Getyndze doktorat pod jego kierunkiem zrobił w 1894 Szymon AskenazyMirosław Filipowicz, Wobec Rosji. Studia z dziejów historiografii polskiej od końca XIX wieku po II wojnę światową, Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej 2000, s. 112.. Był przeciwnikiem szkoły pruskiej w historiografii. Odznaczał się propolskim nastawieniem.

Wybrane publikacje Das Aufgebot zur Heerfahrt Ottos II. nach Italien, 1869. Der Krieg von 1870 bis zur Einschließung von Metz, 1873. Knesebeck und Schön.