Monte Testaccio nie było po prostu chaotycznym wysypiskiem odpadów, ale bardzo dobrze zorganizowanym składowiskiem, przypuszczalnie zarządzanym przez państwowy organ administracji. Wykopaliska przeprowadzone w 1991 r. wykazały, że hałda była wznoszona jako szereg poziomych tarasów z murami oporowymi wykonanymi z prawie nienaruszonych amfor wypełnionych odłamkami, zapewniającymi stabilność konstrukcji. Puste amfory były prawdopodobnie wywożone na górę na grzbietach osłów lub mułów i tam tłuczone, a skorupy były rozkładane tak, by uzyskać stabilną konstrukcję. Wydaje się, że na potłuczone naczynia wysypywano wapno w celu neutralizacji zapachu zjełczałej oliwy.

Ponieważ najstarsze części Monte Testaccio znajdują się na dnie hałdy, trudno jest powiedzieć, kiedy dokładnie zaczęła powstawać. Szczątki znalezione w czasie wykopalisk datuje się w przybliżeniu na okres od 140 do 250 r. n.e., ale możliwe jest, że zwałowanie rozpoczęło się już w I wieku p.n.e. Hałda ma w przybliżeniu kształt trójkąta, składającego się z dwóch różnych platform, z których wschodnia jest starsza. Usypano przynajmniej cztery serie tarasów w układzie schodkowym.