Bitwa pod Hutą Szczeceńską − bitwa powstania styczniowego stoczona 9 grudnia 1863 roku w okolicach wsi Szczecno. Walka toczyła się między oddziałem powstańczym dowodzonym przez majora Karola Kalitę pseudonim Rębajło, a oddziałami rosyjskimi. Starcie zakończyło się zwycięstwem powstańców.
Przed bitwą Po zwycięskiej bitwie pod Mierzwinem mjr Kalita ze swoim oddziałem przemieszczał się w kierunku północno-wschodnim kierując się do lasów Cisowskich, obchodząc z prawej strony Chmielnik. We wsi Ujny spotkał oddziałek majora Bogdana pod dowództwem porucznika Huperta. Żołnierze tego oddziałku zakopali broń i rozłożyli się w tej wsi na zimowe leże, udając parobków. Kalita nakłonił ich do przyłączenia się do niego. W ten sposób oddział Rębajły powiększył się o 30 strzelców i 10 kosynierów. Liczył w tym momencie według relacji Kality 150 strzelców, 10 kosynierów i 22 kawalerzystów. (według Zielińskiego oddział ten liczył 250 ludzi) Po przejściu paru wiorst oddział zatrzymał się na odpoczynek i posiłek w Hucie Szczeceńskiej. Była to osada węglarzy składająca się z 10 chałup stojących rzędem, wybudowanych na dużej polanie w lesie. Odległość chałup od ścian lasu to 100-150 kroków. Po godzinie wypoczynku pikiety strzałem zaalarmowały Kalitę, że zbliża się tutaj generał Józef Hauke-Bosak w silnej eskorcie kawalerii.