Historia Pierwsza wzmianka o lăutari pochodzi z 1558, kiedy wojewoda z Wołoszczyzny Mircea Ciobanul, podarował muzyków lăutari mołdawskiemu możnowładcy Vornic Dingă. W 1775 w Hospodarstwie Wołoskim powstał cech muzyków lăutari (lăutărească breaslă). W Kiszyniowie na pocz. XIX w. również powstał cech muzyków lăutari, a w budynku bojara Bartłomieja rezydowała orkiestra lăutari. Legendarnym mołdawskim lautarem był Barbu Lăutaru (Vasile Barbu) – kobziarz (kobza – instrument strunowy pokrewny lutni i mandolinie) z przełomu XVIII/XIX w. Węgierski kompozytor Ferenc Liszt podróżując przez Mołdawię był zachwycony talentem i repertuarem Barbu Lăutaru, który stał się inspiracją dla jego utworów. W latach 1830–1870 popularnym wykonawcą muzyki lăutari w Kiszyniowie był Iancu Perju, który pozostawił po sobie równie wybitnych następców, w tym Costache Marin i George Heraru.
Muzyka lauteriaska miała duży wpływ na twórczość wybitnych kompozytorów rumuńskich – George Enescu i Grigoraș Dinicu. Mołdawska muzyka lauteriaska była często inspiracją dla repertuaru żydowskiej muzyki ludowej – klezmerskiej, ściśle powiązanej z chasydyzmem, który narodził się na pobliskim Podolu oddzielonym od Hospodarstwa Mołdawskiego jedynie rzeką Dniestr.