Kość łokciowa nosi wcięcie promieniowe dla połączenia z kością promieniową. Jej koniec dystalny zaopatrzony jest w głowę (mniejszą niż u współczesnych człekokształtnych) noszącą półksiężycowatego kształtu powierzchnię stawową; dołek rozwija się natomiast tylko częściowo. Wyrostek rylcowaty, długi i smukły, także cechuje się zredukowanym obwodem, nie łączy się on stawowo z kością grochowatą, w przeciwieństwie do trójgraniastej.
Niewielkich rozmiarów kość trójgraniasta nosi zredukowaną powierzchnię stawową. Powierzchnia stawowa kości trójgraniastej rozwinięta jest jednak lepiej niż u gibbonowatych czy szympansa. Pomiędzy kośćmi łokciową i trójgraniastą znajdowała się tkanka łączna, jak u czepiaka.
Kość grochowata jest krótka. Nie łączy się stawowo z wyrostkiem rylcowatym kości łokciowej. Podobnie wygląda to u współczesnych małp człekokształtnych.
Kość główkowata ma główkę małą, podłużną, wąską, jak również podzieloną na dwie części powierzchnię stawową dla połączenia z drugą kością śródręcza. Pomiędzy dwoma fragmentami powierzchni stawowej znajduje się miejsce przyczepu więzadła.