Historia terminu Termin „niekontrolowany efekt cieplarniany” został użyty po raz pierwszy w publikacji naukowca z Kalifornijskiego Instytutu Technologicznego, Andrew Ingersoil, w artykule opisującym model atmosfery WenusIngersoll, Andrew P. (1969). „The Runaway Greenhouse: A History of Water on Venus”. (pdf) Journal of the Atmospheric Sciences 26 (6): 1191–1198.Bibcode:1969JAtS...26.1191I. doi:10.1175/1520-0469(1969)026<1191:TRGAHO>2.0.CO;2., dostęp 2015-10-31.. Para wodna znajdująca się w atmosferze Wenus absorbowała promieniowanie emitowane przez planetę, co spowodowało dalsze ogrzewanie się planety i zwiększenie parowania. Duże stężenie pary wodnej w górnych warstwach atmosfery pozwoliło na zajście fotodysocjacji, w wyniku której lżejszy wodór uciekł z atmosfery, a tlen reagował ze skałami powierzchniowymi. Ciężka woda nie ulega tak łatwo fotodysocjacji, przez co deuter nie uciekał z atmosfery. Model ten jest potwierdzany przez stosunek ilości deuteru do wodoru, który jest na Wenus 150 razy większy niż na Ziemi.