Podczas Bitwy Warszawskiej był dowódcą 3 szwadronu ochotniczego w składzie 201 pułku ułanów. Został awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. pozostawał oficerem zawodowym macierzystego 201 pułku ułanów, przemianowanego na 3 pułk szwoleżerów i stacjonującego w garnizonie Suwałki; w 1924 był wskazany jako pełniący obowiązki dowódcy szwadronu zapasowego. Od lutego 1924 do kwietnia 1925 był urlopowany z uwagi na problemy zdrowotne. Po leczeniu został absolwentem kursu kwatermistrzowskiego. Został awansowany do stopnia majora kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. Został oficerem 24 pułku ułanów w Kraśniku, w którym był dowódcą szwadronu zapasowego w 1928, kwatermistrzem w 1929. Od marca 1930 sprawował stanowisko dowódcy taborów w 5 Dywizji Piechoty. Z dniem 15 października 1930 został przydzielony do Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie na okres trzech miesięcy. Z dniem 16 lutego 1931 został przeniesiony do Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Z dniem 31 grudnia 1931 został przeniesiony w stan spoczynku.