Pod koniec grudnia 1914 brał udział w bitwie pod Łowczówkiem. Awansowany na stopień porucznika piechoty 1 stycznia 1915. Po zachorowaniu na tyfus przebywał na leczeniu w trakcie 1915, także w drugiej połowie tego roku, gdy po powrocie do pułku ponownie miał kłopoty zdrowotne. Od lutego 1917 służył w 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. Służył tam w batalionie rekruckim. Po kryzysie przysięgowym z lipca 1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Został wówczas awansowany na stopień kapitana piechoty 1 września 1917 oraz mianowany dowódcą kompanii. Po przejściu frontu w bitwie pod Rarańczą w połowie lutego 1918 został internowany przez Austriaków i przebywał w obozach Huszt i Dulfalvie na Zakarpaciu.
Po odzyskaniu wolności przebywał we Lwowie od października 1918, gdzie organizował zalążek armii polskiej, podległy Sztabowi Generalnemu Wojsk Polskich w Warszawie na czele z gen. Tadeuszem Rozwadowskim. Pod koniec października 1918 był komendantem kadry PKP we Lwowie. U schyłku wojny, w obliczu zajęcia Lwowa przez Ukraińców w dniu 31 października 1918 w organizowanej polskiej obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej został mianowany dowódcą kadry i stacjonującego w mieście – dotychczas przy PKP – batalionu uzupełniającego (zapasowego). Od wieczora tego dnia był pierwszym dowódcą I Załogi Obrony Lwowa w szkole im.